21-12-0212

Heb vandaag het boek van Laura Dekker gelezen, geschreven door haar oma. Echt triest hoe dat soort (hulp)instanties in Nederland een leven kapot kunnen maken, terwijl ze gemaakt zijn om die te beschermen. Gelukkig lees je ook wel over hoeveel mensen bereid zijn haar te helpen met grote dingen. Dat deed me goed.
Heb flink zitten tranen bij sommige gedeeltes, ook gewoon duidelijk oude pijn, oud zeer die ik voel omdat ik vroeger ook niet gesteund werd door de mensen die dat wel behoren te doen. Net zoals de (hulp)instanties bij Laura. Zal wel eens heel goed te maken kunnen hebben met de emotionele verwaarlozing uit mijn jeugd.
Nog steeds hoor ik die opmerking van mijn ex over hoe het goed voor mij zou zijn om eens goed te huilen en hoe gelijk ze daar in had. Ik had ook even zin om te gaan huilen, maar op dat moment begonnen mijn gedachten het alweer over te nemen. Ik wilde het niet onderdrukken, maar toch leek het alsof dat gebeurde juist door het denken. Bewijst maar weer hoe belangrijk het is om mijn gedachten te blijven onderzoeken.

Ik blijf helaas nog wel mijn stress-gevoel behouden, blijf met schuldgevoel lopen als ik niet constant met iets aan het werk ben. Werk als in letterlijke zin en als in aan mezelf werken, blijf toch vastzitten in die valse hoop, maar ook gecombineerd met de angst het weer fout te doen.
Ik blijf onzeker in de keuzes die ik maak, of die de juiste zijn. Blijf bang dat mijn geld weer opraakt. Bang dat ik meer tijd moet steken in mijn plannetjes, omdat ze anders gaan mislukken.

22-12-2012

Ben weer verder gaan leren in “Illusies” van Ingeborg Bosch. Daarin werd ook een hoofdstuk geschreven over de laatste verdedigingslinie, ontkennen van behoeften. Dat werd zo beschreven dat het net was alsof ik een persoonsbeschrijving zat te lezen van mijn laatste ex. Zij is echt een klassiek geval. Ontkent al haar behoeften, vult deze met verslavingen; roken, tv kijken, spelletjes. Ze zegt dat ze niet verslavings gevoelig is, maar ze vervangt gewoon de ene verslaving met de andere. Toch knap hoe ik hier dan grotendeels door heen heb weten te breken. Dat ze zich kwa seks toch redelijk durfde over te geven. Hierdoor kwam dus de uitspraak dat ik de beste was die ze ooit gehad had. Dit kwam dus omdat ze haar gevoelens toe durfde te laten. Dus ook niet zo gek dat ze depressief werd nadat het uit ging. Ze was eindelijk in contact met haar gevoel aan het komen, met het gevoel dat al die pijn echt werd wat dus resulteerde in dat haar angsten zichtbaar werden en eindigden in een depressie.

Ze heeft zichzelf hier uit gered door haar oude verdedigingsmechanisme nog sterker te maken, door nog meer te vluchten in haar verslavingen van tv/spelletjes etc.
Dus ironisch genoeg, door haar proberen gelukkig te maken heb ik haar in eerste instantie echt gelukkig weten te maken, ervoor gezorgd dat ze zich openstelde met als gevolg de extreme pijn die ze voelde toen het uitging en de depressie die het veroorzaakte. Moet dit schuldgevoel maar eens van me afschrijven.

Ja, heb toch maar een email naar mijn ex gestuurd waarin ik mijn schuldgevoel heb geuit , mijn excuses heb aangeboden en kort het mechanisme uitgelegd, samen met het hoofdstuk over het ontkennen van behoeften. Was ze er verder mee doet is haar verantwoordelijkheid. Heb gezegd dat ze er niet op hoeft te reageren.

26-12-2012

Mijn ex heeft toch nog geantwoord en ze was niet blij met de email. Ze zei dat ik de plank volledig missloeg en haar nekhaar er recht van overeind ging staan. Alhoewel dat ook deels te verwachten is deed het me wel realiseren dat ze voor een deel gelijk had.
Ik was bang voor mijn fouten en de invloed die dat zou hebben op haar leven en daar sloeg ik de plank idd mis. Want zoals ik reageerde op haar ontkenning van behoeften (OVB) en het niet uiten van haar gevoelens, ook die reactie was vnml het effect van oude pijnen. En zoals mijn ex hiervoor reageerde op mijn afwijzing (dat was nogal heftig) was weer een reactie van haar oude pijnen.

Als ik die redenatie doortrek, betekent dit dat je dus een andere volwassene eigenlijk geen kwaad kan doen, psychisch gezien. (zolang je handelt uit goede intenties naar anderen toe) Een volwassen heeft in principe geen steun/liefde etc nodig en dat is zeker jou verantwoordelijkheid niet. Daarnaast kun je die ook niet vullen bij een ander, omdat het onvervulde oude kinder behoeften zijn. Je kan wel nieuwe pijnen veroorzaken, maar deze zijn altijd maar tijdelijk omdat het volwassen brein er een verhaal aan koppelt en onder normale omstandigheden gewoon de waarheid aan kan.
Je functioneert alleen als symbool waardoor je dus oude pijnen van de ander triggerd, dit kan je niet voorkomen en kan je ook niet beter maken.

Mijn schuldgevoel naar mijn laatste ex toe was dus misplaatst, want het gaat om haar oude pijnen en niet om het feit dat ik haar afwees. Dus wat dat betreft had ze gelijk 🙂

Als volwassene heb je geen afhankelijke positie meer en dus is de waarheid in principe altijd wel te handelen. Mocht je mishandeld worden op straat, ingebroken worden in je huis etc dan heeft dat natuurlijk een kleine inpakt, maar het is volledig verklaarbaar en je kan daarna weer een veilige situatie voor jezelf creëren , je bent immers niet afhankelijk. Daarnaast “horen” je overvallers niet goed te zijn, je te steunen of liefde te geven. We leren dat de wereld vol gevaren zit en dat we ons daartegen moeten beschermen. De waarheid weten we dus al.
Op zich klopt het dan ook wel. Als baby/kind hebben we liefde nodig om te overleven, als volwassene kunnen we liefde alleen ervaren door het te geven.
Als je verlicht bent, kun je als volwassene alleen nog lichamelijke pijnen voelen. Anderen kunnen je psychisch niet kwetsen en het dus ook niet fout doen. Ze kunnen je alleen fysiek pijn doen. Lichamelijk mishandelen, niet geestelijk.

Het antwoord van mijn ex op mijn email triggerd dus deze gedachten, dus ook al was de reden misplaatst om het te doen, het heeft er wel voor gezorgd dat ik nu begrijp waarom dat zo is.
Heb nu wel het gevoel dat ik helemaal klaar ben met haar, dat ik geen behoefte meer heb om vrienden met haar te zijn. Stiekem wil ik toch speciaal zijn in iemands leven, het gevoel dat ik wat voor ze betekent heb, maar dat is natuurlijk een illusie voor de oude pijn. Je probeert op die manier terug te krijgen wat je nodig had.

(Toelichting: De termen in dit stukje komen allemaal uit het boek “Illusies”)

27-12-2012

Ben kerstavond-dag naar de musical Soldaat van Oranje geweest met pa en een salsa vriendin van hem van 26. Was erg leuke musical, of mooi is het betere woord. Net als van tv, krijg ik nu ook gewoon tranen in mijn ogen bij sommige scenes.
De salsa-vriendin was dus een 26e jarige type zoals mijn 1 na laatste ex. Kwam uit streng gelovig gezin en de oudste van 7 kinderen. Wilde niet teveel over zichzelf praten omdat er teveel traumatjes zaten. Ook Hoogsensitief natuurlijk met een leuk koppie. Ik zat de halve tijd te denken hoe lekker de seks met haar zou zijn, gezien het feit dat ze zo hoogsensitief is. Dus in een opwelling heb ik gevraagd of ze met me mee wilde naar “the Hobbit” in de bioscoop. Ze moest even nadenken en zou me toevoegen op facebook. Dat deed ze wel nog dezelfde nacht en reageerde op een berichtje. Ik stuurde haar nog ff een berichtje om haar prettige kerstdagen te wensen zonder direct om een reactie te vragen en ze heeft daar nog niet op gereageerd.
Maar nu ik weer thuis ben, moet ik zeggen dat ik er eigenlijk geen zin meer in heb. Al dat gedoe eromheen om die seks te hebben is het volgens mij gewoon niet waard en zelfs als het wel redelijk bij seks kan blijven kost het gewoon veel tijd en ik denk niet dat ik er al aan toe ben om zoveel tijd aan iets anders te besteden.

Door mijn inzicht een paar dagen geleden heb ik het gevoel dat er weer echt wat veranderd is. Heb wel al paar dagen geen meditatie gedaan en wil daar vandaag toch wel weer mee beginnen. Heb het idee dat al mijn huiswerk nu wel echt resultaat begint op te leveren, merken dat het werkt.
Merk dus dat elke keer dat er echt wat veranderd in mezelf, ik een paar dagen nodig heb om dat te verwerken ofzo.
Op dit moment het gevoel dat ik me moet richten op het verbeteren van mijn concentratie, om mijn (interne energie) eigen lamp weer sterker te laten branden zo te zeggen. (en dus minder beïnvloed wordt door het licht (emoties) van andere mensen) Ben benieuwd hoe mijn huiswerk zal gaan komende tijd, of ik dat nog wel nodig heb. Denk het eigenlijk wel, want je moet het proces blijven voeden om het door te laten gaan.

Gister mijn tijd gevult met een discussie op het beursforum over of we in een virtuele reality leven. Was op zich wel leuk. We kunnen kennelijk niet bewijzen dat we in een VR leven. Maar je kan ook niet bewijzen dat we er niet in leven. Ben langs interessante informatie gekomen.
Zo schijnt het concept vrije wil kennelijk niet te bewijzen zijn.
Mijn redenatie is als volgt:

Op korte termijn staan de fysieke reacties vast. Maar we bepalen zelf hoe we op de situaties in ons leven reageren. Dit kunnen we veranderen door onszelf te trainen.
De literatuur geeft aan dat slechts 50% van onze eigenschappen genetisch is bepaald. De rest kan je trainen. Door jezelf te trainen ben je positiever , geen angst waardoor je ook fysiek anders reageert op situaties -> maak je minder stress aan etc.
Bewezen is dat positief denken beïnvloed, op genezing bv. Op wat je van je leven maakt. Dus dat beïnvloed je toekomst → dat is gemeten.
Dus door anders te denken verander je je toekomst.

Daarnaast mensen die in vrije wil geloven zijn assertiever , doen meer met hun leven. Mensen die er niet in geloven dus minder. Je beïnvloed gedrag dus door je overtuigingen !

Je gedrag heeft het ideomotoreffect waardoor je weer andere keuzes maakt in het leven en dus zo beïnvloed je je eigen toekomst.

Daarnaast vraag ik me af hoe je dan het placebo-effect verklaard als je niet in vrije wil geloofd ?

Ik merkte dat ik mezelf de vraag stelde of ik nog veel meer boeken over zelfontwikkeling zou willen leren, nu het boek illusies omschrijft dat ik bij de laatste stap zit en ik nu de instrumenten zou moeten hebben om gelukkig te zijn.
Ik wilde even controleren of ik ook al de meeste levenslessen had geleerd en alhoewel ik niet klaar ben, heb nog steeds dingen te leren in vele levenslessen, lijkt het erop dat ik ook daar met de laatste levensles bezig ben. Dat is bemoedigend. Het omschrijft dat je het leuk vind om met deze lessen bezig te zijn en ik moet zeggen, dat vind ik ook.

28-12-2012

Als ik erover nadenk hoe mooi mijn leven in mekaar past en ik van alles op mijn pad tegenkom, precies wat en wanneer ik het nodig heb, dan wil ik het aan iedereen vertellen hoe mooi dat is en dat het voor iedereen geld en dus ook voor hun zo mooi kan zijn.
Ik krijg dan sterk de neiging om alles op te gaan schrijven zodat ik het kan delen met iedereen.
Punt is alleen dat iedereen zijn eigen pad moet volgen en dus geen antwoorden kan krijgen van anderen. Ik kan ze dus geen antwoorden geven. Ik kan ze alleen een voorbeeld geven hoe ik het pad heb gewandeld.
Nu ik die laatste ingeving heb gehad heb ik nu weer de behoefte om al dat werk lekker te laten vallen en gewoon het hele verhaal op te schrijven.

Die boeken lezen over de “Dan Brown boeken” ga ik toch maar niet doen. Ze lijken me niet boeiend genoeg, er zijn meer boeiende boeken te lezen.
Jammer dat mijn taal zo slecht is, want dat zou schrijven een stuk makkelijker maken. Daarnaast wil ik eigenlijk gaan schrijven in het engels.

02-01-2013

Rustige jaarwisseling gehad, Heb gewoon tot 04:00 tv zitten kijken, ze bleven buiten ook maar vuurwerk afsteken, dus veel keus had ik niet. Maar heb het concert van Pink gezien en die vond ik erg goed. Ook “Toppers” zitten kijken en dat zag er toch wel gezellig uit. Moest daardoor aan mijn goede vriendin denken die daar meestal heen gaat, zal er weer eens bellen, ff vragen hoe het met haar gaat.
Heb afgelopen dagen weinig meditatie gedaan en veel tv gekeken en op forums/facebook gezeten. Merk dat mijn concentratie weer achteruit gaat, ik kan niet meer stil zitten, zelfs als ik ’s avonds zit te lezen blijf ik erg onrustig lichamelijk.

De hemelparadox heeft me doen beseffen , dat alhoewel het leuk is om te weten hoe alles werk, het blijft natuurlijk een vorm van controle, angst om de rechterhersenhelft dominant te maken. Wil me komende tijd dan ook gaan focussen op meditatie, alles blijft erop wijzen dat dat de goede weg is.

In een bioscoopje met de salsa-vriendin heb ik op dit moment geen zin meer in.
Merk trouwens dat de trigger die ik gevonden heb, die de ouwe kinderangst triggerd dat ik geen steun kreeg toen ik het nodig had, zowat constant afgaat. Juist nu ik zo mijn eigen pad kies en mezelf daarbij vervreemd, trigger ik constant die oude angst om alleen achter te blijven en niet de liefde en steun te krijgen die ik toen nodig had.
Ook betrap ik mezelf erop dat ik dat idd verhelp met de andere afweermechanismen. Vooral valse hoop en primaire afweer. Ik doe het zelf, dat betekent dat ik het ook weer zelf kan veranderen, → dat is eigenlijk ook valse hoop bedenk ik me nu. (Termen uit het boek Illusies)

Was helemaal vergeten dat ik vandaag met mijn eerste ex had afgesproken, moest er opeens aan denken tijdens de meditatie. Had haar maar gelijk via facebook een berichtje gestuurd. Dat dacht ze wel….., had ze geantwoord. Wel mooi dat ze dus gewoon afwacht totdat ik een berichtje stuur ipv zelf wat te sturen. Nu ik me echter door de email aan mijn laatste ex heb gerealiseerd dat we eigenlijk niet echt wat fout kunnen doen naar anderen toe en ik het idee heb dat het mijn ex ook allemaal maar weinig kan schelen, denk ik dat ik niet echt meer behoefte heb om af te spreken. Ik heb natuurlijk geen flauw idee hoe ze zo’n ontmoeting ingaat. Waarschijnlijk op zo’n typische vrouwen manier die graag wil weten hoe het nu allemaal is. Maar dat weet ik nu al door facebook, dus daarvoor hoef ik het niet te doen. Ach we zien wel, ze gaat toch eerst skieën , dus als ik niet meer reageer zal ze denk ik toch geen berichtje meer sturen.

Door de videos die ik vorige week bekeken heb en het boek van Stephen Hawking kreeg ik opeens het idee over het concept “niks”. Mijn idee was dat het concept “niks” niet bestaat. Volgens het boek van Stephen Hawking is het universum bij elkaar opgeteld ook 0. Alle materie heeft anti-materie. Iets=Niets. Dus de concepten dat iets uit het niets is ontstaan klopt dan niet omdat het eigenlijk gewoon om hetzelfde gaat.

Maw het is een verzonnen concept van ons denken dat in de realiteit niet bestaat.

05-01-2013

Gisteravond en vanochtend bedacht ik me nog meer gebieden waar mijn oude pijnen (Illusies) zijn werk deden. Ik dacht altijd dat ik uitstelgedrag van mijn werk had omdat ik bang was om te falen. Maar nu realiseer ik me ook dat het ook puur om de werkzaamheden zelf gaat. Het feit dat ik het allemaal alleen moet doen en op die manier herinnert wordt aan mijn oude pijn dat ik vroeger nooit steun kreeg. Daarom zie ik alle steun die er wel is niet als echte steun, ik bedenk de smoes dat ik steun van een persoon i.p.v. steun via bv. forums nodig heb. Dat ik eindelijk die leraar/ouder heb die me uitlegt hoe ik dingen moet doen en me helpt als ik dingen fout doe. Ik probeer dus weer oude pijnen te bevredigen die niet meer te vullen zijn.

Nu begrijp ik dat ik dat deed in de hoop alsnog die liefde en aandacht te krijgen die ik nodig had, maar niet kreeg. En als ik het niet van mijn moeder kreeg dan wilde ik het toch zeker wel dat ik iig aandacht en zorg van een dokter kreeg, (mijn moeder zorgde fysiek gewoon goed voor mij) zodat hij me kon vertellen dat alles goed was en ik op die manier alsnog de steun kreeg die ik nodig had. Als ik die dan gekregen had voelde ik me weer beter.

06-01-2013

Ondanks of juist door alle inzichten gisterochtend heb ik weer de halve dag tv zitten kijken en op internet zitten surfen. Broodje knakworst als avondeten en ben pas om 02:00 naar bed gegaan. Ik blijf toch hangen in die valse hoop denk ik, of juist denken alsof ik in die valse hoop zou zitten roept weerstand op. Ik moet alle dingen doen, omdat ik ze wil doen , omdat mijn gevoel zegt dat ik dat wil doen !
Niet dat ik dingen zou moeten doen , omdat mijn hersens zeggen dat dat het beste is om te doen, ook al hebben ze misschien gelijk.
Ik heb besloten om naast dit dagboek, meer te gaan schrijven over alles wat ik meemaak en bedacht en ontdekt heb. Alhoewel ik snap dat ik mensen in mijn omgeving geen flauw idee hebben waar ik het allemaal over heb, waarom ik daar mee bezig ben. Ook snap ik dat iedereen zijn eigen pad moet bewandelen, immers je moet “voelen”, je moet het “zelf ervaren” voordat je dit soort dingen leert begrijpen. Ik ga zo wat schriften kopen, daarin wil ik al mijn ideeën en kennis en belevenissen van vroeger enigszins opschrijven, zodat ik daar in de toekomst een website van kan gaan maken. Want een boek schrijven kan altijd nog, maar een website is simpel, val je niemand mee lastig, maar kan je wel mensen mee helpen die zelf al op zoek zijn.

Ik snap nu ook de tweedeling in het Boeddhisme denk ik. De 2 grote stromingen waarvan 1 gaat voor persoonlijke verlichting en de ander verlichting voor iedereen. Wel mooi dat je hierin weer het menselijke denken van de onverlichte geest terugvind, het zwart/wit denken.
Maar zoals ik een boeddhistische monnik al heb horen zeggen (via een boek) zijn ze gewoon hetzelfde. Je moet verlichting nml zelf en individueel bereiken, maar we hebben een innerlijke drang om die kennis die we op doen te delen met anderen. Maar je hebt geen invloed of verantwoordelijkheid over het geluk van anderen dus bied je je kennis aan, aan die mensen die er zelf om vragen.

Mocht het mij ooit lukken, dan zal ik toegevoegde waarde hebben tov de oude kennis, omdat ik het koppel aan moderne psychologie en de nieuwste wetenschappelijke kennis. Ik ben in staat om te zien welke verbanden er zijn en dus ook oost en west op die manier samen te brengen. Net als de wetenschap met spiritualiteit. (wat dat ook moge zijn of betekenen)

Heb al bedacht of dit is omdat ik bevestiging nodig heb, omdat ik graag slim gevonden wil worden, of omdat ik net zoals iedereen graag het gevoel heb dat ik speciaal ben, wat toe te voegen heb aan de wereld. Maar op dit moment denk ik niet dat dat de redenen zijn, omdat ik eigenlijk geen zin heb om andere mensen te helpen omdat ik daar geen energie voor heb en ze het toch zelf moeten doen. Ook zal je veel tegenstanders krijgen en het blijft toch altijd veel grijs gebied , dus echte bewijzen kan je nooit helemaal geven. Totdat de mensen het zelf ervaren.

Ik geloof dus dat het gewoon een innerlijke drang is , een gevoel wat ik dus wil volgen.
Ik denk ook dat dat biologisch/evolutionair goed te verklaren is, bedenk ik me terwijl ik dit zit te schrijven. Immers kennis is macht en zorgt voor betere overlevingskansen. Dus de mensen/apen die hun kennis het meest en best met elkaar deelden waren de beste overlevers en dus voortplanters.

Heb wel nog steeds dat stress-gevoel constant, soort angstgevoel. Het harder kloppen (niet sneller) van mijn hart is duidelijk merkbaar. Ik heb dit dus nog niet kunnen doorbreken en heb dat nu al zeker een week of 2 of zelfs langer. Of dit nou is omdat ik zo dicht bij mijn oude pijnen ben ? Ik hoop het maar denk ik.