08-01-2013

Geloof dat ik weer enigszins hersteld ben van de emotionele achtbaan gister. Ik zit in valse hoop vast, dit is niet normaal. Ik zat in een achtbaan van dingen die ik moest doen om geluk te bereiken. Alles opschrijven, websites maken, huiswerk doen, geld verdienen, meditatie etc. De paradox is natuurlijk dat je juist niks meer “moet doen” , gewoon “zijn”. Maar het is ons afweersysteem die keihard afgaat en in mijn geval keihard in de angst knalt en daarmee een lawine van valse hoop veroorzaakt.

Zo moet ik mijn oude pijnen voelen om er vanaf te komen en dat triggerd extra die afweermechanismen. Maar het gaat niet om het voelen en integreren. Het gaat om het “weten” wat het is, zodat je jezelf ervan kan ontkoppelen. Terwijl ik juist de afgelopen tijd met het idee liep dat ik het moest voelen, moest oproepen en het dan integreren, in je lange termijn geheugen ofzo.
Maar dat is een verkeerde kijk, je moet het voelen om te “weten”, als je het “weet” kan je jezelf ervan ontkoppelen. Het blijft naar mijn idee altijd een deel van je.
Maar omdat ik nu weet dat het om oude pijnen gaat en dus niks met nu te maken kan hebben, moeten ze daar diep in het onderbewuste blijven, waar ze verder geen kwaad kunnen en gewoon een deel van mij blijven uitmaken. Vandaar dat verlichting pas komt als je volledig in het “nu” leeft, want dat betekent dat je oude pijnen geen invloed meer op je hebben en je ook niet meer probeert die oude behoeften te vervullen.

Je lichaam/hersens zijn er nml van overtuigd dat ze je bij de oude pijnen moeten weghouden om te kunnen overleven. Immers zo zijn de afweermechanismen ontstaan, voor de overleving.
Maar nu we volwassen zijn is dat mechanisme niet meer nodig. Het moet dus vertelt worden, het moet “weten” dat het oude pijnen zijn , oude onvervulde behoeften die niks met het “nu” te maken hebben. Op die manier blijven die pijnen veilig in je onderbewuste zonder dat de linkerhersenhelft dat probeert te koppelen aan het “nu”.
Ik denk dat dit mechanisme net als een rookverslaving is. Ook al heb je er op een gegeven moment geen behoefte meer aan, je blijft soms opeens weer trek hebben door bepaalde situaties, die associaties oproepen waardoor je weer die trek in een sigaret krijgt.
Maar hoe meer je in het “nu” kan leven, hoe minder sterk de linkerhersenhelft zal reageren op die associaties, tot je het moment van verlichting bereikt en je geen last meer zal hebben van die associaties.

09-01-2013

Was vanochtend al om 07:00 uur wakker en begon al snel weer mijn hartslag te voelen en me gelijk weer zorgen te maken dat ik gelijk weer dat stress gevoel heb als ik wakker ben en dan werd ik weer bang over hoe ik mezelf daar mee kan uitputten en ga gelijk weer in de valse hoop afweer, van als ik dit en dat doe gaat het wel over.
Maar gister wilde ik juist nog eerder naar bed en eerder opstaan voor een beter levens ritme en zodat ik meer aan mijn dag heb. Gister viel ik voor 0:00 in slaap en heb dus ruim 7 uur geslapen, dat is juist prima. Maar omdat ik zoveel moe ben zit ik in de valse hoop dat ik dat kan oplossen door meer te slapen. Terwijl de oplossing natuurlijk is me er gewoon niet druk om te maken , maar ja, als dat zo simpel was.

Meditatie lijkt wel beter te gaan en heb er op zich wel zin in om daar weer serieus mee aan de slag te gaan. Ga zo de wastafel kraan vervangen, proberen iig. Ben natuurlijk niet zo’n klusser, dus hopelijk gaat dat allemaal wel goed. Heb wel weer het gevoel dat ik mijn prestatiedrang grotendeels heb laten verdwijnen. Iedereen moet toch zijn eigen pad bewandelen. Websites lopen goed op dit moment , heb nu toch ruim 300 bezoekers per dag op de websites en mijn hondenopvang site krijgt nu zo tegen de 30 bezoekers per dag en via mijn eigen website wordt nu het meeste doorgestuurd. Ik versla dus alle andere hondenpension websites.

10-01-2013

Was vanochtend weer erg vroeg wakker, terwijl ik pas 00:30 ofzo ging slapen. Ik was gelijk weer alert en begon mijn hart te voelen kloppen. Ik heb dit dus nu al een paar weken en het ging me frustreren. Dus begon ik te proberen te voelen wat de oorzaak was. Het voelde als angst, het voelde als primaire afweer dat ik het niet zou kunnen. Dat al die dingen die ik wilde doen, valse hoop waren etc. Toen begon ik te zoeken, maar kwam van de ene afweer in de ander terecht. Ik moest….. oude pijnen voelen etc. Primaire Afweer.

Toen begon ik me te beseffen dat ik alle stages in mijn leven eigenlijk al doorlopen had. Wat ik vorige week realiseerde over oude pijnen, daar had ik al om gehuild met behulp van de symbolen. (einde relatie met mijn laatste ex, geen liefde van andere ex die teveel problemen met zichzelf had, ook mijn kinderervaringen had ik nav het “Dr Phil” al opgeschreven.

Daarnaast besefte ik nog een keer dat ALLE gedachten afweer zijn en dus een illusie. Ingeborg maakt dit ook duidelijk in een voorbeeld therapiesessie in haar boek. Daarin komen alle gedachten als afweer naar voren. Ook de gedachte “dat ze moet leren oude pijnen te voelen”, ook dat is afweer. Of als ik de oude pijnen toelaat kom ik er vanzelf vanaf, ook dat is valse hoop.
ALLE gedachten zijn dus illusies, de enige oplossing is door alleen maar te voelen, te zijn.

Ingeborg verklaart het feit dat alle gedachten illusies zijn door het feit dat ze uit het verleden komen en dus niks met het nu te maken hebben. Het is dus een model wat je brengt naar de oplossing; “ Leef in het nu en voel zonder er gedachten bij te hebben”

Maar toen ging ik doordenken, geïnspireerd door “Byron Katie” , dat het kind ook vast zat in illusies. Het was immers bang voor van alles, bang dat als het de waarheid toeliet dat het niet zou overleven. Maar we hebben het overleefd, dus was die angst voor de waarheid ook een illusie. Als kind zijn we in onze behoefte afhankelijk van anderen zegt Ingeborg en de gedachte dat we niet krijgen wat we nodig hebben is de waarheid die we niet aankunnen.

Maar we hebben alles gekregen wat we nodig hebben !, we leven immers nog. Dus toen bedacht ik me dat Katie meer gelijk heeft en dat is , dat alle gedachten een illusie zijn. Die oude pijnen zijn ook een illusie ! We hebben immers gekregen wat we nodig hebben.

Dus toen wilde ik antwoord op de vraag wat is nou de kern, de reden van die afweer ?
Ingeborg heeft gelijk dat het met overleving te maken heeft. Het heeft ook te maken dat we afhankelijk zijn van anderen voor onze overleving, vnml als kind zijnde.
Ik bedacht me dus dat het om controle gaat. Immers al onze angsten als kind dat onze behoeften niet vervuld konden worden waren een illusie. Maar feit blijft dat je afhankelijk bent van anderen in je overleving. Ik denk dat dat de waarheid is die de linkerhersenhelft niet aan kan.
Het feit wat we onze overleving niet in eigen hand hebben !
Alle afweersystemen zijn er immers op gericht om controle te krijgen. De illusie dat je het allemaal zelf in de hand hebt. Je amaglydia gaat gewoon constant af om constant de illusie van controle te krijgen.
Het is dus de angst voor de dood , angst dat we niet overleven, wat de kern van de illusie is !
Als je niet meer bang bent voor de dood, heb je ook de illusie van controle niet meer nodig.

Nou moet je niet je angsten uitschakelen, dat kan ook niet en je wil natuurlijk niet onder een auto komen. Maar door te leven in het “nu” duik je wel weg voor de auto, maar zet je de rest van je angsten opzij, geef je aan dat je die controle niet meer nodig hebt.
Je angst komt door je gedachten die constant afspeuren naar gevaar, je linkerhersenhelft.

Door alleen te voelen en systeem 1+2 (thinking fast en slow) te integreren kan je niet meer lijden door je gedachten (die de oorzaak zijn van al het lijden) leef je constant in het nu door te voelen, terwijl je real-time beoordeeld of je angsten terecht zijn. Dus constant te herkennen dat 99.9% van je gedachten/angsten alleen maar er zijn om controle te krijgen, zal je deze dus negeren, voelen maar niks mee doen.

Daarom was “Osho” zo geobsedeerd met de dood, waarom hij het er steeds over had dat de mens bang is voor de dood. Ik dacht de hele tijd: waar heeft hij het over ? Ik ben niet bang voor de dood, dus wat lult hij ? Maar als je dus helemaal terug gaat naar de oorsprong is dat de oorzaak van je afweer.
Je linkerhersenhelft denkt dat het zijn overleving in de hand neemt door er controle over te krijgen.

Dat is weer de reden dat Boeddha zegt dat je geen invloed hebt op het leven, dat alles wat op je pad komt goed is. Je wilt niet overreden worden door een auto, dus wil je daar voor opzij stappen. Weer denken we zwart-wit, dus over alles controle of over niks controle. Boeddha wilde gewoon zeggen dat je niet moet proberen het leven te controleren, je invloed is minimaal.

Misschien is die illusie van vrije wil daarom wel groter dan we denken, het geeft immers de illusie van controle.
Is dat de “vrije wil paradox” ? Door er bewust voor te kiezen, te begrijpen dat je het leven niet kan controleren en je dus door externe omstandigheden afhankelijk bent van je overleving, je geen vrije wil hebt, je de verlichting zal bereiken ? (loopt nog niet lekker)

Angst en de illusie van controle zorgt wel voor meer toekomstplanning en dus voor een betere overlevingskans. Maar die angst is niet erg als je het accepteert als een mogelijk scenario.
Lijden wordt veroorzaakt door de onzekerheidsfactor die deel uitmaakt van het leven, hoe het universum in elkaar zit. Hoe goed je je ook voorbereid er kan altijd wat gebeuren, je kan altijd ziek worden bv.
Als je dus de illusies van volledige controle loslaat en alle mogelijke uitkomsten gewoon accepteert en daar zelfs weer op reageert, is er geen lijden meer.

De Controleparadox.
De illusie van volledige controle wordt gecreëerd om onze overleving te kunnen garanderen, we hebben dan nml alles zelf in de hand en zijn voor onze overleving niet meer afhankelijk van anderen, externe omstandigheden. Maar door deze afweer beïnvloeden we onze overlevingskansen juist op een negatieve manier door alle destructieve afweermechanismen (=deze geven altijd hoop op controle)

Ze zeggen dat als je verlicht bent dat je dan het concept tijd verliest, verleden, toekomst vallen samen in het nu. Ingeborg zegt dat baby’s geen concept van tijd hebben en dus bepaalde pijn daardoor eeuwig lijkt te duren. Je linkerhersenhelft ontwikkeld dan het concept tijd, met de illusie van controle, welke een vorm van hoop is, welke afhankelijk is van het concept tijd.
Als baby kunnen we een verlichte staat niet aan omdat we dan teveel afhankelijk zijn van anderen in onze overleving. Dat kan dus al in de baarmoeder ontstaan. Door het concept tijd → controle → hoop , maken we ons psychisch minder afhankelijk van anderen in onze overleving en dus verbeteren we onze overlevingskansen op deze manier.
Baby’s die in verlichte staat zouden blijven hebben een veel grotere kans om dood te gaan door emotionele verwaarlozing, omdat ze teveel pijn ervaren die ze dan nog niet aankunnen.

Als baby hebben we het dus nodig om liefde te ervaren voor onze overleving, maar krijgen dit vaak moeilijk door afweermechanismen van onze ouders.
Als volwassene kunnen we alleen liefde ervaren door die te geven, maar zijn we nog steeds op zoek naar de liefde die we als baby nodig hadden.
Persoonlijk vraag ik me dan af waarom we liefde nodig hebben om als baby te overleven ?

Is dat de reden dat mensen zwart/wit denken ? Omdat dat de enige manier is om informatie over te dragen ? Dat dat de reden is dat je verlichting alleen kan bereiken door het zelf uit te vogelen, zelf te “voelen”, zelf te “weten”? Want probeer maar eens uit te leggen dat alle gedachten illusies zijn als dat niet letterlijk zo is.

11-01-2013

Gisteravond “verloren symbool van Dan Brown” uitgelezen. Dit zijn weer van die dingen waar ik me afvraag hoe het universum dit voor elkaar krijgt.
Het voelt net een beetje als toen ik het einde van de “Donkere Toren serie van Stephen King” las. Die viel ook perfect samen op het moment dat ik het einde nodig had voor het einde van mijn relatie met mijn laatste ex. Terwijl zij het was die mij die boeken geadviseerd had. Het valt dan allemaal samen op zo’n wonderlijke manier. Ook vooral het ingenieuze plot van Stephen King was toen zo briljant, het feit ik dat plot ook echt begreep, en dat icm de timing.

Nu kwam ik op het spoor van de “Da vinci code” nadat ik met de jehova’s getuigen had gepraat aan de deur. ik daardoor een antwoord wilde hebben op de vraag of Jezus wel gezegd had dat hij de zoon van God was. Nou bleek Jezus dus ook een Boeddha te zijn.
Een paar dagen geleden schrijf ik op dat ik een website wil maken die geloof, wetenschap en psychologie tot 1 grote theorie maakt voor het bereiken van verlichting. En waar heeft Dan Brown het over ? Juist , over dat er een alomvattende theorie gaat komen die alle stromingen bij elkaar brengt, precies wat mijn plan was !

In het boek zijn ze op zoek naar een magisch woord , wat dan een extra aanvulling op de bijbel zou zijn (bijbel=woord) waarin staat dat God inderdaad in ons zit. Verlichting komt van binnenuit.
Nou daar heeft hij natuurlijk gelijk in.
Dit einde van zijn boek lees ik dus gisteravond, precies op de dag dat ik ook eindelijk echt lijk door te hebben dat je al je gedachten illusies zijn, wat de eerste en belangrijkste stap is naar verlichting nmm.
Nou sluit Dan Brown het verhaal af met dat er een nieuw tijdperk aankomt waarin de kennis voor verlichting voor iedereen beschikbaar wordt (wat er dus al is) en eindigt met zijn eigen woord: “hoop”. Waarschijnlijk bedoelt hij “hoop” voor de verlichting van de mensheid. Maar ik had dus net gisteravond verzonnen dat baby’s onze afweermechanismen ontwikkelen omdat ze het concept “hoop” nodig hebben om te overleven en dus de reden is dat we van onszelf afgesneden worden.
= De kern van ons probleem , onze dualiteit. Precies dat woord is het laatste woord van Dan Brown in zijn boek, waar ze op zoek zijn naar het magische woord, de magische wijsheid, de alomvattende theorie.

Mooie is dat Dan Brown verklaart dat deze waarheid altijd cryptisch omschreven wordt en zo verloren is gegaan en alleen bij een kleine groep mensen bekend is door het feit dat als wij allemaal goddelijk zijn, we allemaal kunnen creëren en dat dus ook voor het kwaad gebruikt zou kunnen worden.
Maar hier slaat hij de plank natuurlijk mis. Ten eerste bestaat “het kwaad” niet, het zijn alleen maar afweermechanismen om te beschermen tegen oude pijnen, illusies.
En zoals ik gister bedacht had kan de kennis niet overgebracht worden met simpele woorden, taal is daarvoor een te beperkt instrument. Daarom is de enige weg naar verlichting zelf op pad te gaan met behulp van de cryptische omschrijvingen van de oude wijsheden.
(en de moderne psychologie, moderne verlichting zoals Byron Katie)

12-01-2013

Nou heb het gevoel de emotionele angst nu nog steeds te kunnen laten verdwijnen, door dus gewoon toe te laten en te weten dat het een illusie is die niks met nu te maken heeft.
Heb vandaag een flink stuk gewandeld in het westerpark met mijn loge. Ik merk dan dat ik toch nog blijf analyseren en denken, niet om het nu beter te maken , maar over zoals hoe de afweersystemen aan andere mensen uit te leggen. Toch is dat ook weer een illusie. Het is denk ik ook wel valse macht, als anderen het maar beter begrijpen dan komt het allemaal goed. Al voel ik het niet helemaal zo. Want in principe maakt het me niet uit. Ze moeten er toch zelf achter komen en het is sowieso niet mijn verantwoordelijkheid. Daarnaast moet iedereen er op zijn eigen manier achter komen, om de waarheid te voelen, te ervaren. Maar blijf dat toch denken omdat het ik nmm op die manier toch controle houd of probeer te houden. Het probeert te beïnvloeden wat het niet kan beïnvloeden. Het denken durft die illusie van controle niet los te laten.

Om mijn angst te doen verdwijnen hoef ik in principe niks te doen. Gewoon toelaten, observeren en weten dat het een illusie is en dat het geen invloed op mij kan hebben. Het is dus veilig om die angsten toe te laten en te observeren omdat de illusie vanzelf weer oplost.
Ik heb op dit moment echter het gevoel dat de illusie van controle niet zomaar verdwijnt en dat ik daarvoor actief elke keer mijn bewustzijn moet terugbrengen naar het nu. Ook met behulp van meditatie als training en tijdens de dingen die ik doe in het dagelijks leven.
Waar angst-illusie vanzelf oplost door te observeren blijft de controle-illusie een actieve actie te vereisen door je bewustzijn terug te brengen naar het “nu”.
→ lukt beter, met beter concentratievermogen → meditatie

Zat net op de bank een boek te lezen en voelde toch weer die angst, vond het moeilijk om te bepalen waar die vandaan komt. En ook moeilijker om hem toe te laten en te observeren. Misschien omdat ik liever toch dat boek van Eckhart weer lees ipv een nieuw verhalen boek waar ik toch meer met mijn verstand voor had gekozen. Bang dat ik was om niet te overdrijven hoeveel ik hier mee bezig moet zijn, maar misschien is mijn gevoel er wel gewoon klaar voor.
Voor het eten zat ik H3 van Eckhart te lezen die helemaal erover gaat dat het leven in het nu alle illusies vanzelf doet verdwijnen. Het wijst er ook nog eens op dat mijn bezigheden om te proberen het gelopen pad aan anderen uit te leggen ook weer een illusie van het verstand is, door te doen alsof ik dan bevrediging zal halen.
Maar de weg er naar toe is het doel, niet het doel zelf is het doel.
Mijn doel wordt dus gewoon het bijhouden van mijn veranderingen, verder niks.

Ik voel dat ik nog steeds bang ben. Bang om mijn denken op te geven, mijn analyseren op te geven. Bang dat ik de energie van verlichting niet aan zou kunnen. Ik identificeer me dus nog steeds met het “ego”, met de linkerhersenhelft. Want het is mijn ego die bang is om op te houden met bestaan, terwijl het juist alleen maar een onderdeel wordt van het nieuwe bewustzijn.

Waar ik vanochtend schreef dat de angst-illusie verdwijnt door hem toe te laten als illusie en controle-illusie door actief bewustzijn terugbrengen naar nu.
Eckhart zegt ook: Observeer de gedachte, voel de emotie, veroordeel of analyseer niet wat je waarneemt.

13-01-13

Nu het lijkt dat ik doorheb dat alle gedachten illusies zijn is het nog steeds moeilijk om die auto-reflex te veranderen. Die auto-reflex om die gedachten/emoties te onderdrukken ipv gewoon toe te laten en te observeren.

De volgende stap zal zijn om in het “nu” te gaan leven, dus alle gedachten (vnml die over controle gaan) probeer ik te voorkomen, maar dat werkt niet. Ook onderdrukken of wegduwen werkt niet. Het enige wat je kan doen is gefocust zijn op het nu, heel bewust doen wat je aan het doen bent, ook alle routine matige dingen. (en dat zijn er nogal wat op een dag).
Je bent zo gewent , je hebt het zo aangeleerd dat je tijdens je werkzaamheden kan denken, dat het heel moeilijk is om dat heel bewust en gefocused op het nu uit te voeren.
Toch zullen er constant gedachten in je opkomen. Dit mag je dus niet erg vinden, niet (ver) oordelen, niet wegduwen, maar alleen weer terug focussen op het nu, met waar je mee bezig bent.
Dat is heel moeilijk , omdat onderdrukken , voorkomen, een auto-reflex is die je al heel je leven gebruikt.

Opeens popt er een gedachte in me over de gezondheidszorg. Dat ze zeggen dat preventie weinig zin heeft omdat er toch wel een andere ziekte voor in de plaats komt. Psychologisch gezien klopt dat ook wel, als de narigheid niet via de ene weg naar buiten gaat, komt het er wel op een andere manier naar buiten. De vraag is of preventie en dus gezonder lichamelijk leven je zal helpen te ontdekken dat de problemen meestal psychisch zijn ?

Bedenk me ook dat mijn meditatieniveau eigenlijk een stuk hoger was voordat ik naar de psycholoog ging. Vraag me nog wel eens af wat er was gebeurd als ik dat niet afgekapt had, al vraag ik me nu gelijk af of dat wel een optie was gezien wat ik emotioneel heb meegemaakt in die tijd. Het kan eigenlijk niet anders dan dat ik dat niveau heb moeten loslaten.
Merk dat mijn meditatie nu beter gaat en ik meer de drang krijg om dat meer en langer te gaan doen.

In het echte leven wil je een bepaald doel bereiken en om dat te bereiken moet je dingen opofferen. Discipline, opoffering, doorbijten. Dat is op zich hetzelfde als bij het pad naar verlichting. Alleen kan je bij wereldse doelen op het pad zelf lijden vinden om bevrediging te vinden in het behalen van het doel in de toekomst. Al zie je wel dat mensen die passie(en plezier) hebben om die doelen te bereiken het verst komen. De mensen die “echt” zijn en er met een goed hart ingaan komen het verst. Al kan dan nog steeds de “burn-out” om de hoek liggen.
Bij de pad naar verlichting werkt dat niet zo, het gaat daar om het pad zelf, de reis is wat geluk moet brengen.
Daarom doen boeddhisten het fout. Zij offeren dingen op , ze onderdrukken en duwen weg, dat is juist verkeerd.
Blijf je gevoel volgen !

14-01-2013

Het is heerlijk winterweer deze week, dus wie weet kunnen we schaatsen volgende week.
Heb vannacht weer eens ouderwets een natte droom gehad. Over mijn 2e ex nog wel. Terwijl der nieuwe vriend nog ergens door het huis/droom liep. Op het moment dat ik dat droom besef je half dat je droomt, heel vaag. Dromen zijn sowieso weird en gaan eigenlijk nergens over. Zo’n sexdroom iig niet volgens mij. (heeft denk ik verder geen betekenis)
Ook droomde ik ervoor over een situatie waarin een kat, een schorpioen en nog een beest gevaar opleverden. Wat de situatie was weet ik echt niet meer, volgens mij was dat zelfs in de droom al onduidelijk. Ik weet alleen nog de grote lijn. Eerst probeerde ik gewoon te vluchten, wat uiteraard niet lukte. Daarna draaide ik het om en ging ik soort van op jacht. Vroeger kon ik bewust mijn dromen sturen als het me niet beviel hoe ze gingen. Ik geloof niet dat ik het deze keer bewust gedraaid heb. Het kwam er iig op neer dat ik de schorpioen en het andere beest (insekt?) flink doodsloeg, stampte. De kat werd gewoon aardig geloof ik, die was iig opeens geen bedreiging meer.

Nadat deze droom soort van over was werd ik half wakker. Ik heb een tijd geleden een email wisseling gehad met een vriendin die erg van de dromen was omdat die betekenis hadden volgens haar. Nou had/heb ik daar niks mee, zeker omdat ik meestal hele freaky dromen heb die nergens op slaan. Ik moest gisteravond ook denken aan een boek van een HSP-therapeut die ik had gelezen. Ze deed therapie aan de hand van dromen, dat vond ik zo’n onzin. Dit omdat het mij logisch lijkt dat dromen er zijn om dingen te verwerken, daar ligt geen oplossing in mijns inziens. Daarnaast zouden ze symbolisch zijn en je weet nooit of je dat wel goed interpreteert.
Dus ik denk omdat die dingen in mijn hoofd zaten, dacht /besefte ik opeens terwijl ik eigenlijk nog half sliep dat die beesten “symbool” stonden voor de “dood”. Dat ik er niet voor kon vluchten en dus de “dood” moest doden, of iig de angst van de dood waar ze voor stonden.
Kennelijk vond ik het niks om een kat te doden, dus wordt die gewoon weer aardig, een normale kat. Geloof dat de droom daarna toen ik weer echt sliep de seksdroom was.
Nu ik dit zo schrijf zou dat symbool kunnen staan voor een nieuw leven nadat je angst voor de dood overwonnen hebt haha.
Je kan er volgens mij verder weinig mee, maar wel leuk om te constateren.

Had gisteravond ook weer zo’n energiestroom gevoel die door mijn lichaam stroomde. Dat voelt heel apart. Maar omdat ik er onderbewust nog bang voor ben, denk ik, ging gelijk mijn verstand aan het werk. Analyseren: “wat is dit”, “gaat er wat gebeuren”? Dan komen gelijk ook die verhalen van Eckhart naar boven die zo’n kolkende energie voelde na zijn angst aanval in bed en toen opeens verlicht raakte door een besef van het hebben van een ego. Dus het was maar van korte duur.

Was weer vroeg wakker en dan voelde ik toch nog dat kloppen van mijn hart, al heb ik niet meer dat bewuste angst-gevoel. Vraag me dus of dit nog gewoon naweeën zijn, of dat ik onderbewust toch bang blijf ook al weet ik dat mijn gedachten onzin zijn. Of is deze vraag juist een voorbeeld van zo’n gedacht en dus juist de illusie ? (denk het eigenlijk wel)

Vanochtend gingen de aandelen TNT en PostNL flink naar beneden bij opening. Dan wil ik dat toch weer real-time volgen. Heel even schokt het door me dat ik TNT moet kopen op deze absurd lage koers van €4.20 , maar dan neemt mijn verstand het gelijk over, dat ik niet zonder ff na te denken op een “emotie” kan beslissen. Al met al merk ik dat ik dan gelijk terugval in mijn oude patronen. Alles wat ik vannacht en gister voelde, hoe ik meer in het nu begon te leven, verdwenen als sneeuw voor de zon. TNT staat op dit moment nog geen uur later alweer 15% hoger op €4.80. Al met al haalt de beurs me nog veel te snel uit balans. Ook mijn yen-positie die al meer dan een jaar op verlies stond en die ik een tijdje geleden gesloten heb op 102 euro/yen is daarna nog even verder gezakt om daarna in 1 keer door te stoten naar de 120, het niveau waarvoor ik gekocht had en dus eigenlijk break-even had gespeeld.
Denk dat het toch beter is om alleen mijn huidige positie aan te houden. Ik heb het geld niet echt nodig en ben nog steeds banger om het kwijt te raken dan om er op een goede manier mee te traden om er geld mee te verdienen.
Heb trouwens ook al een tijdje weer last van mijn onderrug. Nu zit ik terwijl ik dit zit te schrijven niet in een ideale houding, net als achter de computer of op de bank als ik een boek lees. Maar het duid er volgens mij toch op dat ik de dingen te gespannen doe. Ik onderdruk nog teveel, of teveel angsten in mijn lichaam die ik probeer vast te houden.
Blijf toch nog vast zitten in valse hoop.

16:00

Vanmiddag 1,5 uur in het westerpark met de loge gewandeld en geprobeerd meer in het “nu” te blijven en tijdens die wandeling een aantal dingen bedacht. (het sneeuwde trouwens, blijft toch weer elk jaar mooi om te zien)

– Ik weet niet of er een verschil in zit, maar ik bedacht me dat het slimmer was om eerst gewoon aan mijn concentratie te werken. Denk dat dat al moeilijk genoeg is en dat ik dan al een heel eind kom. Heb het idee, dat als je maar echt doorheb dat je gedachten illusies zijn en je daarnaast de zogenaamde gestilde concentratie weet te bereiken, dat er dan nog maar erg weinig lijden in je leven is.
– Heb me gerealiseerd dat bewustzijn in het nu een bepaalde inspanning vereist en niet “ontspanning”zoals we geneigd zijn te denken wat we bij dat woord denken.
– Het is ontspanning door inspanning, net als bij yoga en pilatus bv. Je kan je niet helemaal ontspannen en zeggen ik geniet gewoon lekker van het “nu”,zoals je op het strand of terrasje zou zitten. Het heeft een mate van inspanning nodig om het bewustzijn te focussen op het nu. Deze mag natuurlijk niet te gespannen zijn, maar dus ook niet te ontspannen. Net als bij meditatie.
– Doordat je dus wel een bepaalde mate van inspanning nodig hebt is het heel verleidelijk om deze zo groot te maken dat je je gedachten gewoon wegduwt. Maar dat is dus niet de bedoeling en ik dacht dat verschil te voelen vandaag. Het lijkt mij dat heel veel mensen mediteren en in kloosters boeddhisme zitten te volgen en dan na 10 jaar training redelijk in het nu kunnen leven, alleen om erachter te komen dat ze al hun gedachten gewoon hebben zitten wegduwen. Die mogen dan nog een reis beginnen in het begrijpen van de illusie van je gedachten , je afweersysteem.
– Er zitten dus zoveel subtiliteiten op het pad naar verlichting, dat lijkt me onmogelijk om uit te leggen aan mensen. Pas als je het zelf voelt kan je het begrijpen en dan nog.. Ik weet nu dat “al mijn gedachten” illusies zijn, of iig degene die stress veroorzaken en nog is het verdomd moeilijk om ermee op te houden.
Ik denk dat daarom de leer van Jezus en Boeddha en de uitleg van iemand als Eckhart bijna niet te begrijpen zijn. Denk daarom dat meer dan omschrijven wat je zelf hebt gedaan en informatie van heel veel bronnen aan elkaar koppelen zodat iedereen het in zijn eigen volgorde kan doen.
Want op dit moment heb ik het idee, dat als je al verlicht bent, je bijna niet meer te begrijpen bent. Er daarvoor spiegel je gewoon je eigen behoeften op de ander. Je kan dat subtiel lezen in de antwoorden van Katie en Eckhart.
En deze 2 hebben denk ik ook gewoon mazzel dat ze op het hoogtepunt van hun lijden zo de knop bij ze omging. Ik denk dat de andere 99% van de mensen gewoon zelfmoord plegen.

18:50

In “meditatie voor dummies” staat ook een verhaal over leerlingen in een boeddha klooster. Deze moeten als de meester “stop” roept, helemaal stilstaan ongeacht wat ze doen en waar ze zijn. Op het moment dat de meester weer stop roept staan 3 leerlingen in een greppel waar ze aan het werk zijn. (irrigatiekanaal) Deze is dieper dan zij lang zijn en terwijl ze daar stil staan stroomt er water in omdat de sluis open is gezet. De eerste klimt al snel tegen de regels uit de greppel, de tweede pas nadat het water aan zijn lippen staat. De 3e blijft wel gewoon staan en verdrinkt praktisch. Terwijl hij onder water staat komt de meester aangerend die hem er uittrekt en met beademing weer tot leven brengt. Op dat moment heeft die leerling de “verlichting”bereikt na deze ervaring. Hij had zich totaal overgegeven aan de wil van de meester. Totale overgave geeft verlichting.

Ik snap dit verhaal nu eindelijk. De meester is slechts een metafoor voor het universum waar je je totaal aan moet overgeven. Het is de illusie van controle over het leven , over de dood, over je overleving wat voor het lijden zorgt. Dit bij de baby zorgt voor overleving (zie 10-01-2013).
Pas als je die controle volledig overgeeft , je dus totaal overgeeft, je totaal overgeeft aan de dood (=angsten) zal je hiervan bevrijd worden en verlichting bereiken.

In het verlengde hiervan het verhaal van de leraar die voor meditatie in een grot ging mediteren en geteisterd werd door allemaal demonen. Door meditatie verdwenen ze allemaal op 1 na. Hij ging naar de demon en legde zijn hoofd in zijn bek als totale overgave aan de demon, toen verdween ook deze laatste demon.

Terwijl ik dit schrijf zit ik me te bedenken dat mijn droom vannacht wel dat ik juist niet zo tegen de dood moet vechten om het te vernietigen ? Al werd de kat wel uit zichzelf normaal. Ik heb eigenlijk geen idee.

15-01-2013

Het heeft flink gesneeuwd en er ligt een flink pak sneeuw. Helaas ben ik toch ook wat ziek, verkouden geworden, wat op zich vreemd is, gezien het feit dat ik amper met mensen in aanraking kom. Maar die paar klanten en de supermarkt zijn dus voldoende. Aan de andere kant is het gezien de achtbaan waar ik afgelopen week op heb gezeten weer niet zo vreemd. Zo voel ik me eigenlijk na elke innerlijke verandering.
Denk toch dat de strandwandeling de druppel was. Het was mooi weer en ik wilde van Scheveningen naar Wassenaar heen en weer lopen en dan zoveel mogelijk in het nu blijven. Ik merkte dus een duidelijke weerstand ipv naar mijn gevoel te luisteren, hier te voelen waar dat precies vandaan kwam, ging ik er met mijn verstand van uit dat het gewoon weerstand vanuit het verstand was, tegen het zijn in het nu. Maar halverwege had ik door dat het een lichamelijke weerstand was, het was gewoon teveel fysieke inspanning.

Een uurtje rustig wandelen is wat ik deze periode maximaal aankan. Zo’n innerlijke reis , waarin je heel erg in jezelf gaat zitten roeren is ook gewoon heel belastend voor je lichaam.
Met deze sneeuw wil ik normaal ook heerlijke flinke wandelingen maken, maar dat gaat dus niet, ik ga gewoon in het plaatselijke park een rondje lopen met mijn loge. Maar dat is prima, de rest van de gedachten is toch alleen maar “valse hoop” afweermechanisme.
Daarom is het het dus zo belangrijk dat je zo goed voor je lichaam zorgt, omdat zo’n innerlijke reis zo’n belasting voor je lichaam is.
Roken, alcohol, te zwaar zijn. Ongezond eten etc belast je lichaam gewoon teveel en verstoord de reis teveel en deze is zo al moeilijk genoeg.

Merk dus wel dat ik sinds die strandwandeling weer teveel in “valse hoop” zat, welke overging naar “primaire afweer” , “ik kan het niet”, naar angsten, waardoor ik weer last kreeg van hartkloppingen.
Ook als ik begin met mediteren dan komen bijna als in een automatische reactie die hartkloppingen, bang om het fout te doen, niet goed te doen.
Ik moet mezelf verlichting dan ook niet als doel stellen, (ik voel de angst gelijk door mijn lichaam terwijl ik dit schrijf , gelijk wordt die afweer getriggerd) het is sowieso goed. Ik hoef niks te bereiken, niet bang te zijn dat wat ik nu doe alleen zin heeft als ik een doel bereik. Ik doe wat ik doe omdat mijn gevoel deze weg wijst en daarom is het altijd goed, ongeacht de uitkomst.

Dit begin ik half te begrijpen toen ik naar bed ging gisteravond en heb daardoor wel wat beter geslapen. Hopelijk kan ik het ook echt gaan voelen komende tijd. Dat ik doe wat ik doe omdat het goed voelt, het juiste is om te doen, mijn gevoel het me verteld en dus niet omdat ik een bepaald doel wil bereiken.

16-01-2013

Ondanks dat ik laat was gaan slapen , na een avond met onrustige gevoelens, werd ik toch weer vroeg wakker en met hartkloppingen alweer. Ook weer die angstgevoelens.

Ik weet echter al dat de gedachten achter deze angst-gevoelens een illusie zijn, dus dacht dat het weinig zin had om me te concentreren wat die gedachten precies waren die deze angsten teweeg brachten. Uiteindelijk is de kern toch weer angst voor de dood, het geen controle over het leven hebben.
Dus probeerde ik mijn lichaam te voelen en de angsten te omarmen met een “ik ben veilig” gevoel.
Dat kwam de hele tijd in golven en elke keer probeerde ik die angst weer te omarmen en een geheel te maken met mijn “ik ben veilig” gevoel. Ik dacht niet meer na over de toekomst en hoe ik dingen moet bereiken . Ik heb eten, onderdak en ben fysiek veilig, wat er verder gebeurd is niet belangrijk. “ik ben veilig”, “ik heb geen controle nodig” probeerde ik mezelf te laten voelen. Ook de gedachte , ik ben laat gaan slapen en ik moet nu weer verder slapen, liet ik gaan, het was een illusie, valse hoop afweermechanisme.
Ik probeerde de hartkloppingen ook gewoon te accepteren en niet in de valse hoop afweer te komen dat ze weg moesten gaan. Al deze golven hebben volgens mij meer dan een uur geduurd, totdat ik maar gewoon ben opgestaan.

Maar ik stond wel op met een “ik ben veilig”gevoel. Ik maakte me niet druk om het feit dat ik wat ziek ben en hoe ik de dag ging doorbrengen, dat zou ik stapje bij stapje wel zien, afhankelijk van de lichamelijke energie die ik had.
Normaal heb ik dan de neiging om een beetje tv of filmpjes of youtube te kijken, maar daar heb ik op dit moment geen zin in en dat lijkt me een goed teken. Deze ervaring opschrijven doet wat van die angsten weer naar de oppervlakte brengen, maar denk dat ik dat wel weer kan oplossen met mezelf dat “ik ben veilig”gevoel te geven, vooral t.o.v. De illusie van controle. Ik doe gewoon mijn ding in het tempo dat goed is voor mij en de uitkomst zal goed zijn. Alles is in orde.

Gister heb ik lange tijd op de bank een boek gelezen en het is jammer dat mijn bank niet heel goed zit. Ben aan het twijfelen om dat gewoon te accepteren of heel veel energie steken omdat op te lossen met een nieuwe bank. Nu ik ziek ben denk ik die energie niet te hebben en zal ik het wel gewoon accepteren. Als ik minder gespannen ben komende tijd, als de angsten minder worden, dan zal de spanning in mijn onderrug vanzelf ook wel minder worden.

(Je hebt 2 soorten gevaar: werkelijk fysiek gevaar en psychisch gevaar.
Kindbewustzijn en Volwassenbewustzijn volgens Ingeborg is volgens mij gewoon rechter- en linkerhersenhelft.)